Aktualizacja 1.6 – "Piaski Sułtanatu" właśnie została opublikowana, a w jej skład wchodzi między innymi całkowity rework Zjednoczonego Sułtanatu Nerdii, opis klimatów, rozbudowana charakterystyka Initium oraz bliższe spojrzenie na sprawę wybuchu zarazy na Nagate. O wszystkim przeczytać możecie tutaj!

Bagniak

Bestiariusz to księga zarówno przerażająca, jak i porywająca. Jesteś ciekawy jakie stworzenia stąpają po Everoldzie? Otwórz więc ten zakurzony tom i daj się wciągnąć lekturze.
Awatar użytkownika
Everold
Posty: 168

ndz lis 05, 2017 2:01 pm  

Bagniak

Stopień agresywności: Bardzo agresywne, samice bardziej w okresie godowym, a przez 2-3 tygodnie po nieco mniej
Występowanie: Moczary, najczęściej spotykana na jaksarskich bagnach
Trofea i komponenty: Szpony, zęby, sadło
Mocne strony: Twarda skóra na grzbiecie, ostre zęby i szpony, dobrze kamuflują się w mętnych, bagiennych wodach, zwinni w wodzie, w której potrafią zostawać przez długie godziny bez tlenu
Słabe strony: Miękki brzuch, podbrzusze i gardło, występują pojedynczo, niezręczni na lądzie na który dają się łatwo wywabić


Opis

  Słyszałeś kiedyś historie o utopcach, wciągających nierozważnych podróżników, którzy zanadto zbliżyli się do mętnych wód jaksarskich bagien? Z pewnością; to jednak nie legendy, bajania starych ludzi chcących nastraszyć dzieci, to prawda i mieszkańcy czarnych bagien wiedzą o tym najlepiej.
  Bagniaki, czasem nazywane utopcami, czy też topielcami, to przedstawiciele drapieżnych gadów zamieszkujących moczary i trzęsawiska na tyle głębokie, aby można było skryć się w ich odmętach. Żywią się właściwie każdym stworzeniem, które zdołają pochwycić i wciągnąć w bagno, czy to drobnymi ssakami jak króliki, czy też większymi zwierzami jak niedźwiedzie. Oczywiście i ludzkie mięso nie jest im obce.
  Dorosłe osobniki maja około metra długości, ważą nawet do 300 kg. Zazwyczaj samice przerastają samców. Koloru brunatnego lub zielonkawego, tak aby wtapiać się w mętne wody bagniska i móc czatować na niczego niespodziewające się ofiary. Samice składają jaja w rozmiękczonej ziemi w wykopanym wcześniej dole, przysypanym niewielką warstwą gleby. W Jaksarze uchodzą one za przysmak, kiedyś zarezerwowany jedynie dla wodzów lokalnych plemion. Wartym jest też zauważenia, ze utopce na grzbiecie posiadają twardą, łuskowatą skórę, tak iż polując na nie trzeba celować albo w ślepia, co jest trudne, albo w brzuch, podbrzusze i gardło. Najłatwiejszym celem są samice po rui, które wydają się być bezpośrednio po tym okresie powolne, ociężałe, nieco mniej agresywne, ale niech was Oni bronią, abyście próbowali polować na bagniaki podczas okresu godowego. Na lądzie są nieco mniej zwinni niż w wodzie, dodatkowo w pełnym zanurzeniu mogą pozostawać przez kilka godzin.
  Zwierzęta te są raczej samotnikami, dobierając się jedynie w pary podczas okresu godowego i szybko się rozchodząc. Zaatakują każdego kto zbliży się do ich siedliska. Najczęściej ich ofiarami są nierozważni podróżnicy z obcych stron, próbujący się przedzierać przez bagna. Zęby i szpony bagniaków są cennym trofeum, świadczącym o umiejętnościach i odwadze łowczego, podobno też tłuszcz wytapiany z tych stworzeń jest cennym zakładnikiem alchemicznym. Mięso jest żylaste i niesmaczne, zdające cuchnąć moczarami w których topielce spędzają większość swojego życia.
Ilość słów: 494

  •   Informacje
  • Kto jest online

    Użytkownicy przeglądający to forum: Obecnie na forum nie ma żadnego zarejestrowanego użytkownika i 0 gości