"Pierwsze dwa tygodnie wojny były ciche. Żadnych walk, żadnych przemarszów wojsk. Każdy siedział na swoim miejscu i liczył siły, sprawdzał stan wojsk, uzbrajał się w cierpliwość i miecze. [...]"
Przeczytaj o dalszych losach wojny domowej w Waldgrossen.

Księstwo Jaksaru

Każde społeczeństwo potrzebuje organizacji – tak powstają państwa. Waldgrossen, Jaksar, Cesarstwo Czterech Wysp, czy Zjednoczony Sułtanat Nerii. Wszyscy są ludźmi, ale każdy ma inne tradycje i inaczej postrzega świat.
Awatar użytkownika
Everold
Posty: 159

sob lis 04, 2017 11:06 pm  

Historia


  Księstwo Jaksaru to wielkie połacie stepów i terenów uprawnych. Ciągnie się od morza, aż po Czarne Góry. Każdy może tutaj znaleźć coś dla siebie. Świetni rzemieślnicy w Porcie Gawron, uzdolnieni hutnicy i zaprawieni wojacy mieszkający w Śnieżnej Przystani. Czy też najlepsi jeźdźcy i myśliwi przemieszczający Wielki Step. Księstwo utrzymuje się z wydobycia najrozmaitszych minerałów i sprzedaży gotowych sztabek. Jednak coraz bardziej znaczącym elementem ich gospodarki staje się wymiana handlowa z Cesarstwem. Przez swoją samowystarczalność w Jaksarze panuje dosyć pokojowe nastawienie. Waldegrossen stało się całkowicie niegroźne odkąd władzę objął senat, a relacje z Cesarstwem stają się coraz lepsze. Dla Jaksarczyków to Złota Era jeżeli porówna się to co jest teraz, z ich przeszłością.

  Mieszkańcy Jaksaru od wieków dzielą się na kilka zjednoczonych ludów:
  • Jaksarowie – Żyją głównie na Wielkich Stepach, większość z nich to farmerzy i myśliwi. Są doskonałymi jeźdźcami i tropicielami. Dostarczają skóry, drewno i zioła do wszystkich innych prowincji. Nazwa ta wzięła się od rzeki Jaksar. Podobno niegdyś ta rzeka przecinała w poprzek całe stepy i Jaksarowie płynąc ze wschodu dzięki niej dostali się w głąb lądu i osiedlili się.
  • Hawiarowie – Wywodzą się od północnych plemion. Doskonali górnicy i hutnicy, wytapiają najlepszej jakości klingi oraz narzędzia rzemieślnicze. Ich budowa sprzyja mroźnemu klimatowi. Są to barczyści i masywni mężczyźni, urodzeni wojacy. To właśnie oni założyli Śnieżną Przystań, która z dekady na dekadę jest coraz większa.
  • Pelklanie – Początkowo zamieszkiwali bagna. Ich plemię jako pierwsze opanowało budowę łodzi. I to oni założyli nadmorską przystań. Z początku znana jako punkt handlowy, dziś nosi nazwę Port Gawron i jest największym portem na kontynencie. Są oni świetnymi rybakami i rzemieślnikami, niestety byli najmniej wojowniczym z ludów obecnego Księstwa.
  • Sarmanie – Najstarszy lud Jaksaru. Słynęli ze swojej sztuki i architektury. To oni wznieśli Mirosil, gród, który jak myśleli, będzie ich chronił przed najazdem Waldgrosseńczyków. Jak się okazało pusta duma i przesadna pewność siebie przyniosła im wiele porażek. Jednak Mirosil nadal stoi, a dzisiaj już kamienne mury stanowią przeszkodę dla każdego wroga, który chciałby zająć stolicę Jaksaru. To też z tego ludu wywodzi się dynastia Jacyntów, która zasiada na tronie Księstwa Jaksaru.

  Plemiona zamieszkujące teren Księstwa Jaksaru przez wiele stuleci wdawały się w spory pomiędzy sobą.
Jakiekolwiek ujednolicenie się plemion było niemożliwe przez ciągle konflikty pomiędzy Sarmanami, a Jaksarami.
W roku 613 Sarmani zajęli sporą część terenów należących do Jaksarczyków. I niewiele lat później, bo w roku 653, podbili kilka terenów, które były pod władaniem Waldegroseńczyków.

  Dobra passa Sarmanów miała niedługo dobiec końca. W 659 roku Waldegroseńczycy wrócili. Odebrali swoje ziemie i ruszyli dalej, w głąb Jaksaru. Wódz plemienia Sarman wysłał posłów do reszty plemion z prośbą o pomoc, a sam ruszył z armią aby odeprzeć Waldegrosen. Najazd został napiętnowany klęską, a Królestwo Waldegrossen musiało wycofać się i przegrupować siły. Niestety duma i pewność siebie Sarman, przyniosła im klęskę podczas drugiej bitwy. Ponieśli ciężkie straty, wódz plemienia i reszta dowództwa została schwytana i stracona. Niedobitki rozbiegły się we wszystkie kierunku. Część dotarła do Mirosili, jednak wkrótce miasto znalazło się pod oblężeniem.
  Rada Wodzów zaproponowała połączenie plemion unią, nad którą czuwałby kniaź. Jednym z warunków było oddanie Jaksarczykom ziem, które Sarmanie zabrali przed laty. Nowy wódz Sarmanów zaakceptował te warunki, a wkrótce zjednoczona armia pięciu wodzów przepędziła Waldegroseńczyków ze swych ziem.Wkrótce po tych wydarzeniach do Mirosil zaczęli napływać ludzie z różnych plemion, chcieli umocnić miasto, które stało się ich stolicą, oraz bastionem chroniącym reszte Księstwa przed Waldegrosen.
  Sarmańczycy natomiast wyruszyli do innych miast, gdzie przekazywali swoją wiedzę na temat architektury, medycyny, rzemieślnictwa i kilku innych dziedzin, w których wyprzedzali pozostałe plemiona.Księciem czuwającym nad unią, która powoli się zaciskała, został Jaksarczyk, więc na cześć jego ludu całe księstwo nazwano Jaksar.
  Po wielkiej wojnie z Pierwszymi relacje między Księstwem Jaksaru, a Królestwem Waldegrossen, nieco się poprawiły. Jednak od podpisania Wielkiego Porozumienia minęło kilka lat, a ambicje mogą ponownie pchnąć państwa ludzi do wzajemnych wojen.

Kultura


  Cechą specyficzna dla jaksarskiego społeczeństwa jest ilość szlachty względem społeczeństwa. Tylu osób nobilitowanych nie ma w w żadnym innym kraju. Także rozwarstwienie w tej warstwie jest ogromne. Tworzą ją zarówno bogata magnateria jak i nie różniąca się zbytnio od chłopstwa szlachta zagrodowa. Mimo różnić panuje między nimi silnie zakorzenione braterstwo, nie ważny jest stan majątku w mentalności jaksarczyków każdy szlachcic jest równy. Wynika to silnego zjednoczenia plemion, gdy zaczęli prowadzić regularną wojnę z Królestwem Waldgrossen. Nie mieli innego wyjścia, tylko razem mogli w jakikolwiek sposób przeciwstawić się agresji. Jako, że szlachta wywodzi się od dawnego rycerstwa razem walczyli i umierali, razem przeszli przez chrzest ognia. Zrodziła się między nimi więź, która stała się jedną najbardziej niezwykłych elementów społeczności jaksarskiej. Dlatego też osoby wyższego stanu zwracają do siebie „bracie”. Są zazwyczaj posiadaczami malowniczych dworków, głównie na Wielkim Stepie oraz mniejszych lub większych wsi. Każda osoba wysoko urodzona ma obowiązek odpowiedzieć na wezwanie do mobilizacji w razie wojny.
  Chłopi są wolnymi. Wynajmują ziemię od szlachty i uprawiają jak swoją, za co płacą właścicielowi pól częścią plonów. Czasami w wyniku nadania z powodu zasług np. wojennych chłop pańszczyźniany może zyskać skrawek ziemi na własność, a po pewnym czasie stać się nawet zamożnym władcą ziemskim. Oczywiście zawsze istnieje możliwość zaciągnięcia się do wojska. To dość prosta droga, aby podnieść swój status materialny, choć niebezpieczna. Ziemia na własność nie jest jedynym co może sobie wysłużyć żołnierz, gdyż jeśli wykaże się czymś wyjątkowym w grę wchodzi także nobilitacja, czyli wyniesienie do stanu szlacheckiego.
  Jednym z najważniejszych dni w życiu chłopca są tzw. „postrzyżyny”. Do ósmego roku życia opiekę nad męskim potomkiem sprawuje matka. W tym okresie włosy dziecka nie są strzyżone. W dniu ósmych urodzin ojciec, lub najbliższy krewny, dorosły, będący płci męskiej, dokonuje rytualnego ścięcia włosów chłopca. Od tej pory przechodzi pod jego opiekę. W przypadku dziewcząt takim wkroczeniem w dorosłość jest pierwsze krwawienie. Kobiety na tę okazję organizują biesiadę, obecność mężczyzn jest niemile widziana. Najważniejszą częścią rytuału jest wróżenie z wosku, kiedy to próbują przepowiedzieć przyszłość młodej niewieście.
  Dziś Jaksar jest bardzo jednolity kulturowo. Plemiona wymieszały się ze sobą, tworząc jeden naród. Oczywiście obyczaje są różne w różnych miejscach, ale Jaksarczycy nie mają już poczucia podziału. Hawiarowie, mieszkający wśród Czarnych Gór, nieco bardziej manifestują swoją odrębność, lecz i tak są lojalni wobec kniaziowego tronu.

Prezencja


  Choć Jaksarczyków rozróżnić można aż na cztery grupy, jakimi są Jaksarowie, Hawiarowie, Pelklanie oraz Sarmanie, to większość ludów będzie zgodna co do tego, że to właśnie oni – za wyjątkiem tych trzecich – stanowią archetyp wojownika w znanym świecie. Wyjątkowo wysocy, bowiem zwykle sięgają od 1.75m do 1.9m, cholernie dobrze zbudowani i doskonale przystosowani do warunków, w jakich przyszło im żyć. Kolor włosów tych ludów zwykle waha się od ciemnego do jasnego blondu, o wiele rzadziej trafiają się przypadki, że któryś z Jaksarczyków ma czuprynę barwy czerni, bądź jakiejkolwiek innej. W sytuacjach należy już myśleć raczej o mieszaniu ras, niżeli byciu rodowitym mieszkańcem krainy Wielkiego Stepu. Oczy zwykle jaśniejsze, wąsiska i brody gęste oraz wyjątkowo szybko rosnące.
  Jedna z grup jednak zdecydowanie góruje nad resztą pod względem budy fizycznej, a są to Hawiarowie żyjący w Śnieżnej Przystani, jak i na jej obrzeżach. Ze względu na wieczne mrozy oraz ciężkie do okrzesania, skaliste rejony musieli się wyjątkowo dobrze zahartować i zwiększyć swą siłę. To właśnie stąd wywodzą się najpotężniejsi wojownicy.
  Jaksarki, zwykle uznawane za idealne kandydatki na matki i żony, charakteryzują się raczej tym, że natura nie poskąpiła im krągłości. Pomimo czegoś, co w Cesarstwie uznane zostałoby zapewne za nadmierną tkankę tłuszczową, tutaj, na terenach Księstwa Jaksaru i części Królestwa Waldgrossen, uważane jest za wyjątkowo pociągające. Kobietom tym nie brakuje naturalnej urody, twarze mają raczej zaokrąglone i łagodne, sprawiające wrażenie opiekuńczości. Zwykle są niższe od mężczyzn, bowiem ich średni wzrost to 1.65m.

Ekonomia


  Gospodarka Jaksaru oparta jest w większości na uprawie roli. Żyzne i otwarte tereny Wielkiego Stepu stanowią kręgosłup całej ekonomii kraju. Za sprawą tego Jaksar niekiedy określa się Spichlerzem Kontynentu. Ziemię uprawiają chłopi, którzy chociaż wolni są ekonomicznie zależni od ziemskich posiadaczy. Tylko nieliczne grono spoza szlachty może się poszczycić posiadaniem własnego skrawka ziemi, ale jest to i tak największy procentowy odsetek ludności spośród wszystkich krajów. Większość mieszkańców mieszka we wsiach, a urbanizacja stoi na bardzo niskim poziomie. Jaksar jest również drugim najludniejszym państwem tuż za Królestwem Waldgrossen. Jednak w przeciwieństwie do wyżej wymiennego Księstwo posiada znacznie bardziej liberalne struktury społeczne, dzięki czemu zwykły chłop ma realne szanse na awans społeczny. Niestety zacofanie technologiczne kraju mocno hamuje potencjał gospodarczy. Szlachta natomiast odnosi się z nieufnością do wszelkich nowinek napływających z Waldgrossen – będącego oazą reformacji nauki. Potężna magnateria, w której władaniu znajdują się ogromne majątki jest zadowolona ze stanu ekonomicznego i ani myśli o zmianach. Najczęściej zwolennikami nowych rozwiązań technologicznych jest zubożała szlachta widząca w niej nadzieję na poprawę oraz nieliczna grupa zamożnego mieszczaństwa czerpiąca zyski z manufaktur i handlu. Jeżeli już o handlu mowa to Jaksar jako jedyne państwo ma dostęp do rynku Cesarstwa, co stanowi jedną z kart przetargowych w trakcie negocjacji z innymi państwami. Pośrednicząc w wymianie towarami osiąga duże zyski sprzedając je na głodne rynki Waldgrossen lub Nerdii. Zwykle odbywa się to drogą morską, gdyż ekonomiczniej jest przetransportować dobra z Portu Gawron do Lajihar statkami niż przy pomocy karawany.
  Jaksar poza płodami rolnymi przoduje także w hodowli zwierząt gospodarczych oraz koni. Te czworonożne zwierzęta mają specjalne miejsce w kulturze szlachty, która za punkt honoru uznaje posiadanie przynajmniej jednej prosperującej stadniny. Konie z Jaksaru są silne, wytrzymałe i bardzo cenione przez Waldgrosseńczyków. Bilans handlowy jest jednak dla Jaksaru niekorzystny i ujemny. Tak jak każde państwo posiadają swoje kopalnie, jednak nie są one liczne ani obfite w minerały. Wyroby rzemieślnicze zaś uchodzą za przeciętne, zupełnie normalne i nieciekawe. Sytuację ratuje nieco Port Gawron słynny ze swych potężnych stoczni, które chociaż tworzą okręty gorzej jakości od tych z Awos, to cenowo są tańsze i liczniejsze, jednak największym skarbem Gawronu jest bursztyn. Ten rzadki minerał znajdowany jest w pobliskiej zatoce i przybiera szlachetną złoto-czerwoną barwę. To unikalna odmiana, która znana jest powszechnie jako Jaksarski Bursztyn i ma wyższą wartość niż złoto, ponieważ nie występuje nigdzie indziej. Niestety nie jest to wystarczająca wartość do zbilansowania słabości ekonomii.
Ilość słów: 2092

  •   Informacje
  • Kto jest online

    Użytkownicy przeglądający to forum: Obecnie na forum nie ma żadnego zarejestrowanego użytkownika i 1 gość